Mohammed-cartoons: Zweed Lars Vilks bedreigd vanuit Somalië

Gisteren zei de Zweedse kunstenaar Lars Vilks in een gesprek met de tabloid Kvällsposten nog dat hij niet ongerust was naar aanleiding van de mislukte aanslag op Kurt Westergaard. Deze morgen kreeg hij echter een telefoontje vanuit Somalië met de boodschap dat ze ook hem «zochten».

Lars Vilks is een Zweedse kunstenaar die in 2007 bekendheid verwierf in de islamitische wereld toen hij drie tekeningen maakte van de profeet Mohammed als rotondehond. De tekening volgde in de nasleep van de Deense cartoonstrijd, en was duidelijk een provocatie van de kant van de kunstenaar. Dat rechtvaardigt echter nog niet de prijs van 100.000 dollar die sindsdien op zijn hoofd staat, met een bonus van 50.000 dollar indien hij afgeslacht wordt als een lam.

Gevraagd naar een reactie in verband met de mislukte aanslag op de Deense cartoonist Kurt Westergaard, vertelde Lars Vilks gisteren nog aan de krant Kvällsposten dat hij zich niet bedreigd voelde. Volgens hem werd Kurt Westergaard uitgekozen als voornaamste symbool, en lopen er niet zoveel gekken rond dat hij zich bedreigd diende te voelen. Dat neemt niet weg dat hij een rechtstreeks telefoonnummer bij de politie heeft voor het geval hij zich toch bedreigd zou voelen, en dat er regelmatig een politiecombi voorbij zijn huis rijdt om te controleren of alles wel in orde is.

Deze ochtend werd de Zweedse kunstenaar echter telefonisch van antwoord gediend. Het telefoongesprek moet indruk gemaakt hebben, want helemaal zeker van zijn stuk voelt hij zich sindsdien niet meer. «Ik heb eerder al een hoop bedreigingen gekregen, maar dit leek me ernstig. Zeker in het licht van de aanslag tegen Kurt Westergaard, die toch een Somalische verbinding had.»

Volgens Lars Vilks sprak de man aan de andere kant van de lijn gebroken Zweeds. Eerst vroeg hij of Lars Vilks wist wat er met Kurt Westergaard in Denemarken gebeurd was. Toen hij daarop bevestigend antwoordde, zei de man: «Jij bent de volgende aan beurt, we komen nog langs.» Lars Vilks antwoordde daarop dat de man welkom was, en hing vervolgens op. Een beetje later belde de man echter opnieuw, en riep «We komen, we komen, we komen,» als was het een gebedsoproep.

Of het om meer dan bedreigingen alleen gaat, valt natuurlijk moeilijk in te schatten. De Zweedse veiligheidsdienst Säpo werd in ieder geval bij de zaak betrokken, en neemt de zaak alvast ernstig.

Lees meer…

Zo koopt een krant zich een jaartje vrij van alle kritiek

Tussen Kerst en Nieuwjaar publiceerde de krant De Standaard een vierdelig essay van Geert Buelens, waarin hij de Vlaamse media onder handen nam. Op de inhoud viel eigenlijk niet veel aan te merken, ook al had het hier en daar misschien wat scherper geformuleerd mogen zijn. Prima initiatief van De Standaard had men kunnen zeggen, als op de vijfde dag de aap niet uit de mouw was gekomen in de gedaante van hoofdredacteur Peter Vandermeersch.

De ironie van het lot – of zou het lot er echt veel mee te maken hebben? – wou dat op hetzelfde ogenblik dat het essay van Geert Buelens in De Standaard te lezen stond, de krant zelf één van de grootste problemen in de Vlaamse media van vandaag bijzonder doeltreffend demonstreerde: het gebrek aan professionalisme. Op maandag nam de krant in haar interneteditie een bericht van persagentschap Belga over, dat een feitelijke fout bevatte. De krant was daarmee niet alleen, want zowat elk denkbaar medium in Vlaanderen nam het bericht, inclusief de fout, zo goed als letterlijk over.

Dat de redactie mijn blogartikel waarin ik de zaak op de korrel nam niet las, kan ik nog begrijpen. Ze kunnen per slot van rekening niet elke dag de blogs en meningen van jan en allemaal nalezen. Dat één van mijn tweets, waarin ik aangaf dat er een fout in het bericht geslopen was en dat door de tag #dso ook op de opiniepagina van De Standaard een tijdje te zien was, niet opgemerkt werd, vind ik al iets merkwaardiger. Straffer is echter dat ik weet dat iemand de redactie per mail van de fout op de hoogte heeft gebracht, maar dat het bericht de dag nadien toch opnieuw opgenomen werd, met precies dezelfde fout. Wat er bij mij echter helemaal niet in gaat, is dat die fout überhaupt kon gebeuren. Leest er dan niemand in Groot-Bijgaarden La Libre Belgique? Is er nu iets gemakkelijker dan een bericht van Belga te controleren door eens te gaan kijken op de internetsite van die krant, om te kijken of er misschien nog iets anders interessants in het bericht te lezen stond? Mijn verstand gaat het in ieder geval ver te boven.

Stel daar nu tegenover de stuitende zelfgenoegzaamheid die van Peter Vandermeersch' open brief «Aan de collega's van De Standaard» druipt. Stel je voor, de marketeer van het jaar 2007 heeft «met de grootste aandacht het kerstessay van Geert Buelens gelezen», en bleef nu «met gemengde gevoelens» achter! De lezer mag me gerust corrigeren als hij een andere indruk zou krijgen bij het lezen van het commentaarstuk, maar volgens mij is de voornaamste conclusie van Peter Vandermeersch dat hij van zichzelf vindt dat hij goed bezig is, en daarom van plan is precies hetzelfde verder te blijven doen.

Hoezeer die man – hoofdredacteur van wat hij in zijn «grootste bescheidenheid» een «geweldige krant en site» noemt – zijn lezers minacht blijkt wel uit zijn oproep om het debat over de functie van de VRT te starten «met de vaststelling dat nieuws en duiding op onze publieke radio en TV tot de beste van Europa behoren». Werkelijk? Wie eens een zakelijk interview of gesprek wil zien met een kopstuk van de grootste oppositiepartij van Vlaanderen, heeft geen andere keus dan af te stemmen op een Nederlandse zender wanneer het nog eens zo ver is. Een paar maanden geleden nog werden die «onze» publieke radio en TV trouwens door de Raad van State veroordeeld wegens gebrek aan objectiviteit in de aanloop naar de federale verkiezingen van 2007, nadat die publieke radio en tv eerst al eens veroordeeld was door de Vlaamse Regulator voor de Media (VRM). En waarop de hoofdredacteur Duiding van diezelfde publieke radio en TV doodleuk verklaart dat ze het in de toekomst dus… leper zullen moeten spelen. Zo straf doet zelfs Silvio Berlusconi het in Italië niet, want ondanks alles is zijn controle over de publieke radio en TV er niet compleet. Dit soort toestanden doet eerder denken aan Minsk of Moskou.

Mijn conclusie dan? Geert Buelens schreef een verdienstelijk en interessant essay, maar was voor Peter Vandermeersch in de eerste plaats een nuttige idioot om zich een jaar lang vrij te kopen van elke kritiek op zijn product krant. De hoofdredacteur snapt wel dat er iets roert in Vlaanderen (zie bijvoorbeeld Media & Journalistiek in Vlaanderen), maar wil toch wel liefst dat alles netjes bij het oude blijft. Werken in de dienst van de democratie zal hij misschien wel willen, maar waar het bij de man in de eerste plaats om draait, is er een stevige stuiver aan te verdienen. Op zich niet oneerbaar natuurlijk, maar ik zou het toch pakken beter kunnen appreciëren als er tenminste niet zo'n hypocriet gezicht bij getrokken werd.

Lees meer…

Voornemens voor het nieuwe jaar

Is het een goede traditie het jaar te starten met een aantal voornemens om zijn leven – of dat van zijn naasten – te verbeteren? Volgens een aantal wetenschappers zijn al die goede voornemens totaal zinloos omdat we ze toch niet kunnen houden. Zelf heb ik me jaren geleden voorgenomen geen voornemens meer te nemen, en daar heb ik me tot nu toe zonder veel problemen aan kunnen houden.

Om mijn lezers beter inzicht te verschaffen in de politieke gebeurtenissen die in 2010 op ons zullen afkomen, heb ik bij een aantal politici een informele rondvraag uitgevoerd, om te polsen naar hun voornemens voor 2010. Of die voornemens meer waard zijn dan de gemiddelde verkiezingsbelofte laat ik echter aan het oordeel van de lezer over. Hieronder in ieder geval een kort overzicht van de antwoorden die ik bekwam:

• Koninklijk opdrachthouder Jean-Luc Dehaene heeft zich alvast voorgenomen dit jaar – als het even kan zelfs nog vóór Pasen – het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde op te lossen. Belangrijk om te weten: hij wil daarbij vooral vermijden dat uiteindelijk België of de CD&V gesplitst zouden worden, maar de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zelf is uitdrukkelijk geen prioriteit voor hem.
• Eerste Minister Yves Leterme van zijn kant heeft zich dan weer voorgenomen om in 2010 de federale regering te leiden. Conform zijn verkiezingsbeloften zal hij trouwens de CD&V in de federale regering houden zolang Brussel-Halle-Vilvoorde niet gesplitst is. Of dat is toch hoe hij zich zijn verkiezingsbelofte herinnert.
• Herman van Rompuy gaat, als permanente voorzitter van de Europese Raad, in 2010 zijn persoonlijke mening – maar niet zijn persoonlijke bankrekening – zoveel mogelijk wegcijferen. Als bewijs van zijn goede wil en democratische gezindheid zal hij daarom zo snel mogelijk proberen enkele onomkeerbare stappen te zetten om Turkije finaal in de EU te loodsen.
• Europees commissaris Karel de Gucht heeft zich voorgenomen in 2010 geen interviews meer toe te staan waarin hij meer dan een half dozijn mensen schoffeert. Hij erkent wel dat dit niet de eerste keer is dat hij zich dat voorgenomen heeft, en dat hij het de vorige jaren nooit langer dan een paar dagen heeft kunnen volhouden. Hij rekent er echter op dat hij nu als Europees commissaris misschien iets minder om een interview gevraagd zal worden.
• Guy Verhofstadt gaat in 2010 een nieuw boek schrijven, want Europa begint stilaan te klein te worden voor hem. Anders was hij immers zelf de eerste permanente voorzitter van de Europese Raad geworden. Hij twijfelt wel nog of hij in het nieuwe boek gaat pleiten voor een nieuwe wereldorde dan wel een galactisch keizerrijk.
  
• Sp.a-voorzitster Caroline Gennez zal in 2010 geen strategische beslissingen meer via Hotmail nemen. Ze zal haar privé-mail ook niet meer op papier afdrukken en op haar kantoor laten rondslingeren.
• N-VA-voorzitter Bart de Wever gaat proberen in 2010 nóg slimmer te worden. Misschien zelfs zo slim dat zijn partij toch in de Vlaamse regering zal kunnen blijven ook als de CD&V hem federaal een ferme toer zou lappen. Of hij zal kunnen verhinderen dat de CD&V hem federaal eens goed te grazen zal nemen, valt nog af te wachten.
  
• Filip Dewinter neemt zich voor het in 2010 niet meer te hebben over de pocket van Mohammed. Of die van Mehmet, of Achmed. Ook over de kassa van Aïsja gaat hij proberen zwijgen.
• Groen! wil blijven vasthouden aan de Belgische eenheid. Zou er trouwens een mooier bewijs voor het nut van die Belgische eenheid bestaan dan een Vlaamse gewest dat de vervuiling in Brussel reduceert via de Zenne?
  
• Minister van Financiën Didier Reynders gaat zich in 2010 toeleggen op het beheer van zijn departement. Bij de administratie vreest men echter dat dit nog rampzaliger zal zijn dan toen hij zich daar niet mee bezighield.
• FDF-voorzitter Olivier Maingain gaat in 2010 andermaal een poging ondernemen Brussel uit te breiden. Liefst zou hij Brussel uitgebreid zien tot in Baarle-Hertog, maar als dat niet kan, zijn faciliteiten voor de Franstaligen daar ook al goed.
• PS-voorzitter Elio di Rupo wil in 2010 opnieuw komaf maken met de corruptiepraktijken binnen de PS. Al wie weigert op te stappen zal federaal minister van Pensioenen worden, want dat is toch geen belangrijke post.
• CdH-voorzitster Joëlle Milquet gaat in 2010 eindelijk een paar keer Oui zeggen tegen de Vlamingen. Bijvoorbeeld wanneer ze de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde eenzijdig willen uitstellen tot na de federale verkiezingen van 2075, en in ruil daarvoor de Sociale Zekerheid ongemoeid laten en Brussel wat extra geld toestoppen.
  
• Bij de Waalse administratie heeft men zich voorgenomen enkele postduiven aan te schaffen, zodat de Vlaamse overheid nóg sneller op de hoogte gebracht kan worden van nieuwe gevallen van vervuiling. Nu maar hopen dat het volgende incident geen gifwolk richting Vlaanderen wordt…
  
• Brussels minister van Vervuiling Evelyne Huytebroeck heeft zich voorgenomen in 2010 uit Kopenhagen weg te blijven. Het is daar toch altijd koud.
  
• De redacties van de Vlaamse kwaliteitskranten – we hebben er geen andere – hebben zich gezamenlijk voorgenomen de berichten die ze van de telex halen zelf eens na te lezen vóór ze ze in hun krant of op hun nieuwssite publiceren. Vooral dan als het over society-nieuws gaat.
  

Rest me nog al mijn lezers een gelukkig en voorspoedig 2010 toe te wensen, en veel succes met hun voornemens!

Lees meer…

Eén derde van de Vlamingen ligt toch wakker van «probleem 177»

Vandaag pakte de krant La Libre Belgique uit met de resultaten van een grote politieke enquête. De ondervraagden werd een aantal vragen voorgeschoteld, dat in twee hoofdstukken onderverdeeld kon worden: één over de federale regering, en dan in het bijzonder over de wissel aan de kop ervan, en één over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Dit laatste vond het meest weerklank in de Vlaamse media, maar dan wel met een verkeerd geciteerd cijfer. Alleen de persdienst van het Vlaams Belang slaagde erin de inhoud van het artikel van La Libre Belgique correct weer te geven, toch wel bijzonder pijnlijk voor de verzamelde «kwaliteitsmedia».

Wie het artikel in La Libre Belgique zelf naleest, komt te weten dat «à peine 35 % des Flamands jugent le dossier de la scission de l’arrondissement bilingue de BHV “prioritaire”». In de Vlaamse media wordt dat echter, zonder uitzondering, «minder dan één op de drie Vlamingen (28 procent) vindt het dossier-BHV “prioritair”.» Ga het maar na: De Standaard, de VRT, De Morgen, Metro Time, Het Laatste Nieuws, en vermoedelijk via die laatste zelfs tot in Nederland toe, namelijk in het AD. Ligt een foutief Belga-bericht aan de oorsprong ervan, en nam vervolgens geen enkele – geen enkele – journalist de moeite om het artikel zelf eens te gaan lezen in La Libre Belgique? Geen enkele journalist ook die het merkwaardig vindt dat de som van de geciteerde getallen, met inbegrip van de ondervraagden die over de zaak geen mening hebben, slechts 93% bedraagt, en niet 100%. Alleen de persdienst van het Vlaams Belang vormde de uitzondering, en citeert dus wél het correcte cijfer.

Merk trouwens op dat het bericht bij het Vlaams Belang het enige in het rijtje is dat woordelijk niet quasi identiek is aan de andere, en een eigen inbreng bevat. Misschien heeft men het in de kwaliteitsredactielokalen dezer dagen te druk met de eindejaarsinkopen, en beperkt het redactionele werk zich daarom tot wat knippen en plakken uit Belga-berichten. Met uitzondering van De Standaard dan, waar men de laatste dagen terugblikken op dit decennium kon lezen, ook al heeft het nog meer dan een jaar te gaan. Ik geloof trouwens dat de definitie van wat een decennium precies is, en wanneer het begint en eindigt, stof uit de basisschool is, maar wil niet uitsluiten dat het nog een paar keer herhaald wordt in de middelbare school.

Maar goed, terug naar de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en de resultaten van de peiling van La Libre Belgique. Het (foutieve) Belga-bericht lijkt immers de lezers duidelijk te willen maken dat zo weinig Vlamingen wakker liggen van het beruchte «probleem 177», dat dit geen regerings- of systeemcrisis waard zou zijn. Een correcte weergave van de feiten kan dit moeilijk genoemd worden. In elk ander land zou de splitsing van een kieskring op niet veel meer kunnen rekenen dan wat gegeeuw bij een kleine minderheid van de bevolking. Dat was ook het geval in België toen overgegaan werd van de oude arrondissementele kieskringen naar de provinciale. Vandaag vindt echter meer dan een derde van de Vlamingen, en dus niet een promille of twee–drie, de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde wel degelijk een prioritair probleem. Alles wel overwogen is dat een enorm aantal.

Bovendien lijkt het Belga-bericht vooral gericht te zijn aan de N-VA, om in de Vlaamse regering toch maar geen problemen te maken rond eventuele Vlaamse toegevingen die de CD&V op federaal vlak van plan zou zijn te doen. Of dit een correcte interpretatie van de resultaten, is toch maar zeer de vraag:

• Er liggen duidelijk meer Vlamingen dan Franstaligen wakker van het probleem (35% in Vlaanderen tegenover 22% in Brussel en 15% in Wallonië). De logische conclusie is dan ook dat vooral de Franstalige partijen weinig reden hebben om het spel hard te spelen, en hun blokkering van het probleem zouden moeten opgeven.
• Het getal 35% is trouwens amper iets groter dan het verzamelde kiezerskorps van Vlaams Belang en N-VA, tenminste als we de laatste peiling van La Libre Belgique (20 december 2009) mogen geloven. Het lijdt dan ook weinig twijfel dat precies de achterban van de N-VA (en uiteraard het Vlaams Belang) het dossier prioritair vindt.
  
• Volgens de peiling zou ook 36% van de Vlamingen van mening zijn dat Brussel-Halle-Vilvoorde zonder enige Vlaamse toegeving gesplitst zou moeten worden. Opnieuw ligt het voor de hand dat dit vooral de kiezers van Vlaams Belang en N-VA zijn.
  

De resultaten van deze peiling lijken daarom aan te geven dat de huidige strategie van Bart de Wever en de N-VA – de druk op de CD&V houden – de enige correcte is indien de partij ook de volgende verkiezingen wil overleven.

Lees meer…

Peiling La Libre Belgique: algemeen status quo

Vanavond publiceerde de krant La Libre Belgique de resultaten van haar driemaandelijkse politieke barometer. Vergeleken met de vorige peiling doen er zich amper verschuivingen voor: de twee grootste zijn de achteruitgang van sp.a in Vlaanderen (-1,6%) en van MR in Wallonië (-1,5%). Ook vergeleken met de regionale verkiezingen van 7 juni valt er eigenlijk geen enkel significante verandering te vermelden,maar in Vlaanderen blijven de resultaten wel flagrant in tegenspraak met die van de laatste peiling van De Standaard en VRT.

Deze peiling bevestigt opnieuw dat CD&V voorlopig afgetekend de grootste partij in Vlaanderen blijft. Op dat vlak valt er dus eigenlijk niets bijzonders te melden. Interessanter is echter wat er achter de koploper gebeurt. Vlaams Belang lijkt in de peiling van La Libre Belgique stilaan uit een dal te kruipen, maar herinner dat de laatste peiling van De Standaard en VRT een heel ander resultaat weergaf voor die partij.

Achter Vlaams Belang komt deze keer N-VA, maar het verschil met de twee achtervolgers Open Vld en sp.a bedraagt amper één procent. Statistisch gezien is het dus een riskante zaak om uitspraken te doen over die drie partijen, en zelfs de tweede plaats van het Vlaams Belang is nog lang geen zekerheid. Psychologisch is het echter ongetwijfeld een enorme opsteker voor N-VA en haar voorzitter Bart de Wever om in een peiling zowel Open Vld als sp.a eens voorbij te mogen steken.

Voor Open Vld en sp.a kunnen de resultaten van deze peiling geen prettige lectuur zijn. Ondanks de financiële crisis lijkt het verhaal van de sp.a niet aan te slaan, en blijft de partij in een neerwaartse trend gevangen. Maar ook de tegenhanger, Open Vld, zit in een neerwaartse trend, en dat ondanks een voorzittersverkiezing die de partij de laatste weken een pak media-aandacht heeft kunnen schenken. Vergelijk dat met het Vlaams Belang dat, ondanks alle strubbelingen en wrijvingen die openlijk in de media uitgevochten (en uitvergroot) werden, toch weer een lichte winst boekt.

De twee kleinere partijen Lijst Dedecker en Groen! kunnen zich in deze peiling troosten met een lichte winst, voor zover de minieme verschillen met de vorige peiling al winst genoemd mogen worden. Beide partijen blijven op een oncomfortabel niveau vlak boven de kiesdrempel hangen. En opnieuw kunnen we niet rond de vaststelling heen dat de ecologische boodschap van Groen! in Vlaanderen niet aanslaat, zelfs niet op een ogenblik dat het kruim van de wereldleiders in Kopenhagen verzameld is om collectief de wereld van de globale opwarming te redden. Wat een verschil met de ideologische broeders en zusters beneden de taalgrens, die stilaan zicht hebben op een tweede plaats in het Franstalige partijpolitieke landschap.

Ook in Wallonië valt er eigenlijk amper een verschuiving te noteren vergeleken met de laatste peiling van La Libre Belgique of de verkiezingen van 7 juni. De PS bevestigt haar eerste plaats, ondertussen al met een voorsprong van meer dan tien procent op de eerstvolgende concurrent. Wie die concurrent precies is, begint echter stilaan onzeker te worden. De combinatie van een licht verlies voor de MR en een lichte winst voor Ecolo maakt dat die twee partijen mekaar stilaan beginnen te benaderen. Wat echter wel duidelijk is, is dat Ecolo een kop groter is dan cdH. Het verschil tussen die twee partijen is de laatste maanden trouwens lichtjes toegenomen.

Het Front National blijft met zijn score ver beneden de kiesdrempel een marginale partij. De Parti Populaire (PP) duikt voor de eerste keer op in een opiniepeiling, en behaalt een score die praktisch gelijk is aan die van het Front National, ver onder de kiesdrempel dus. Vergelijken we die score echter met die van LiDé begin dit jaar, dan is het duidelijk dat de PP in Wallonië in ieder geval al een veel betere start wist te nemen.

Bijlage: Overzicht alle peilingen in Vlaanderen sedert 2004 en Wallonië sedert 2006 (PDF).

Lees meer…

Het ene belangenconflict is het andere niet...

Federaal minister van Werk Joëlle Milquet is «verontwaardigd» en waarschuwt voor een «groot politiek probleem» omdat de Vlaamse Regering overweegt een belangenconflict in te dienen tegen één van haar activeringsmaatregelen. In het beste geval heeft die maatregel in Vlaanderen alleen maar het effect dat er veel geld uit het raam gesmeten wordt, en bovendien heeft de minister zelfs niet eens de moeite gedaan om te antwoorden op de tegenvoorstellen van de Vlaamse regering. Een belangenconflict is dan ook niet meer dan terecht is. Niettemin noemt zij, als één van de breinen achter het Franstalige seriebelangenconflict tegen de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, een Vlaams belangenconflict «contraproductief en agressief».

Contraproductief en agressief dus. Het Franstalige seriebelangenconflict tegen de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, waarvan één zelfs gestemd in het parlement van de Duitstalige gemeenschap dat er noch van ver noch van dichtbij een belang bij verloren heeft, moet dienen om een «onderhandelde» oplossing te vinden. En dient dus het algemene belang, aldus zowel Franstaligen als Duitstaligen. Wanneer de Vlaamse regering echter overweegt één enkel belangenconflict in te dienen tegen een maatregel van een federaal minister die niet eens naar de opmerkingen van diezelfde Vlaamse regering wil luisteren, is het kot te klein. Of vreest zij soms dat zowel het Vlaamse gewest als de Vlaamse gemeenschap, en vervolgens ook de Vlaamse gemeenschap in Brussel ieder om de beurt haar activeringsmaatregel zullen stilleggen, telkens voor 120 dagen plus alle mogelijke en onmogelijke vakanties en officiële feestdagen om de boel zo lang mogelijk te rekken? Zoals Carl Devos in zijn zaterdags commentaarstuk opmerkt: het ene belangenconflict is blijkbaar het andere niet. Ik zou er zelfs nog aan willen toevoegen: het ene belangenconflict is blijkbaar de vier, straks vijf, andere niet…

Of de Vlaamse regering daadwerkelijk een belangenconflict indient, valt natuurlijk nog af te wachten. De Vlaamse minister van Werk, Philippe Muyters, schijnt daar alvast van uit te gaan, en voor zijn partij zou een belangenconflict ongetwijfeld welkom zijn. Dat ligt natuurlijk anders voor minister-president Kris Peeters, die al probeerde de gemoederen te bedaren, zoals dat dan heet. Veel indruk maakte dat niet op Joëlle Milquet, die overigens perfect weet hoe ze haar spel van chantage dient te spelen. Zij liet zich in haar reactie immers ontvallen te hopen dat de CD&V, de partij van Kris Peeters dus, «de Vlaamse regering tot rede kan brengen». Meteen zit Kris Peeters geprangd tussen enerzijds zijn coalitiepartner in de Vlaamse regering, de N-VA, én zijn eigen Vlaams regeerakkoord, en anderzijds zijn eigen partij die de laatste maanden al duidelijk aangetoond heeft voor het federale belang te kiezen wanneer puntje bij paaltje komt.

Overigens is de activeringsmaatregel niet het enige punt waarover de Vlaamse regering in de knoop ligt met federaal minister van Werk Joëlle Milquet. Zij wil namelijk ook een vormingsfonds oprichten en onderbrengen bij de federale Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA), hoewel opleiding en vorming bij uitstek gewestelijke bevoegdheden zijn. En eigenlijk bevat zowat elke maatregel van haar hand wel op één of andere wijze een bevoegdheidsoverschrijding. Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid Laurette Onkelinx is trouwens vaak in hetzelfde bedje ziek(!). Beide dames geven overigens sterk de indruk dat zij voor een bevoegdheidsoverschrijding meer of minder hun hand niet omdraaien, en, toeval of niet, vaker dan gemiddeld in het nadeel van Vlaanderen. Wie zei daar ook al weer dat er minder conflicten in de wereld zouden zijn met meer vrouwen aan de macht?

Theoretisch is het natuurlijk altijd mogelijk dat Joëlle Milquet tegen komende woensdag zou inbinden, of dat een eerbaar compromis gevonden zou kunnen worden dat tegemoet komt aan de Vlaamse verzuchtingen. Als dat echter niet gebeurt, wordt het interessant om te zien of de CD&V kiest voor het federale belang en de N-VA onder druk zet, dan wel in het Vlaams parlement een belangenconflict laat stemmen. Dat laatste zou meteen betekenen dat er al een ferm pak roet in het eten van Jean-Luc Dehaene komt, nog voor hij goed en wel aan zijn «onderhandelingen» is kunnen beginnen. Joëlle Milquet liet in haar reactie al duidelijk verstaan dat een Vlaams belangenconflict volgens haar even erg is als raken aan het une et indivisible Brussel-Halle-Vilvoorde. Dat is natuurlijk de wereld op z'n kop – hoewel, in beide gevallen gaat het natuurlijk wel degelijk over Franstaligen die zich weigeren neer te leggen bij de logica van het federale België.

Voor de N-VA zou een Vlaams belangenconflict echter bijzonder welgekomen zijn. Dat neemt niet weg dat het veel te laat komt, of beter gezegd: dat er veel eerder al een ander belangenconflict ingediend had moeten worden, namelijk één tegen de federale begroting. Toegegeven, haalbaar was zo'n belangenconflict nooit, maar toch stapte de partij bijzonder licht over dat punt van het Vlaamse regeerakkoord dat deze zomer nog als één van de lepels suiker moest dienen bij de eigen achterban. De beruchte Maddens-doctrine, voor wie het zich nog herinnert… Helemaal lekker ligt die zaak toch niet bij een deel van het electoraat waar de partij haar stemmen haalt. Aan de échte lakmoesproef voor het nut van de deelname van de N-VA in de Vlaamse regering zijn we echter nog niet toe. Die zal er pas komen wanneer de reeks belangenconflicten over Brussel-Halle-Vilvoorde finaal afgelopen zullen zijn, en pas dan zullen we weten wat de N-VA in de Vlaamse regering echt waard is.

Lees meer…

Turkije slecht geplaatst om Zwitsers de les te lezen

De afgelopen dagen werd er nogal wat afgeschreven over de uitslag van het minarettenreferendum in Zwitserland. Ook het officiële Turkije mengde zich in het debat, met onder meer uitlatingen van de Turkse Eerste Minister Recep Tayyip Erdoğan en de Minister van Buitenlands Zaken Ahmet Davutoğlu. Maar is Turkije eigenlijk wel zo goed geplaatst om Zwitserland de les te lezen over godsdienstvrijheid? En waarom kiezen zoveel Westerse «intellectuelen» er liever voor om mee te huilen met de islamitische wolven in het bos, in plaats van EU-kandidaat Turkije op zijn plaats te zetten?

De Europese intelligentsia zijn het in hun oordeel over de uitslag van het Zwitserse referendum over het minarettenverbod redelijk eens met mekaar: de Zwitsers hebben voor het verbod gestemd uit angst voor de islam. Zou het? Het zijn immers vooral die intelligentsia die zo scherp oordelen over de Zwitsers die vandaag met knikkende knieën rondlopen uit schrik voor eventuele islamitisch aanslagen. De Zwitserse Minister van Buitenlandse Zaken Micheline Calmy-Rey zelf wond er trouwens geen doekjes om, en noemde de uitslag van het referendum «een bedreiging voor de veiligheid van het land». Een duidelijkere illustratie van de bittere noodzaak van zo'n verbod kan men zich amper voorstellen.

Een ander punt waarover die Europese intelligentsia het ronkend eens zijn, is dat het wederkerigheidsbeginsel in deze kwestie niet van toepassing kan zijn. Nu is het inderdaad niet zo dat omdat in Saoedi-Arabië zelfs nog maar het gebruik van een eenvoudig lokaal voor een christelijke eucharistieviering, om over de bouw van een kerk nog maar te zwijgen, verboden is, meteen ook alle moskeeën in Europa maar verboden moeten worden. Zelfs niet als de bouw ervan gefinancierd wordt door Saoedi-Arabië. Maar de stelling dat het wederkerigheidsbeginsel alleen maar een populistische kneep is houdt geen steek meer wanneer islamitische landen zich officieel uitlaten over wat wel of niet toegelaten kan worden in Zwitserse stedenbouwkundige voorschriften. En meent het gros van de Europese intelligentsia niet dat het eigenlijk over niet meer dan dat gaat (maar dan wel enkel en alleen om ervoor te kunnen pleiten minaretten toe te laten)?

Maar zo was er bijvoorbeeld de Egyptische grootmoefti Ali Gomaa, de vertegenwoordiger van de Dar al-Ifta die namens de Egyptische overheid de officiële uitleg geeft over de islamitische wetgeving, die het nodig vond zijn mening te ventileren over het resultaat van het referendum. «Dit voorstel […] moet niet alleen worden gezien als een aanval op de godsdienstvrijheid, maar ook als een poging om de gevoelens te beledigen van de moslimgemeenschap binnen en buiten Zwitserland,» zo liet hij zich uit. Daar zijn de beledigingen natuurlijk weer, maar hoe zat het eigenlijk ook al weer met de godsdienstvrijheid in zijn eigen land? Voor wie het zich niet meer herinnert: in Egypte staat het iedereen vrij zich te bekeren tot de islam, en dus is er vermoedelijk volgens de grootmoefti geen vuiltje aan de lucht. En wie ben ik om daar dan iets anders over de menen, en misschien wel de gevoelens te beledigen van de moslimgemeenschap binnen en buiten Egypte?

Ook vanuit Turkije kwamen er hevige reacties op de uitslag van het Zwitserse referendum. De Turkse Minister van Buitenlandse Zaken Ahmet Davutoğlu zei in de marge van een OVSE-vergadering in Brussel «zeer bezorgd» te zijn en waarschuwde voor een «globaal conflict». (Hij riep er niet toe op.) Zijn ministerie had in ieder geval eerder al de hoop uitgedrukt dat de situatie snel «gecorrigeerd» zou worden, terwijl Eerste Minister Recep Tayyip Erdoğan een referendum over zo'n gevoelige zaak een «vergissing» vond. Volgens hem bestaan er «inherente rechten waarover een referendum niet kan beslissen». De Turkse President Abdullah Gül noemde het referendum dan weer een «schande voor de Zwitsers». Maar hoe zou het zitten met de godsdienstvrijheid in Turkije, en in het bijzonder met de christelijke gemeenschap in dat land?

Laten we beginnen bij het begin. Formeel mogen kerken er niet bestaan als stichting of wat dan ook, en kunnen dus gebouwen of scholen bezitten, ja zelfs nog maar een bankrekening openen. De enige twee uitzonderingen zijn de rooms-katholieke en de Armeens kerk die als een religieus genootschap erkend zijn. Turkije ziet het christendom echter vooral als een zaak van buitenlanders – Turken zijn immers per definitie moslim. Verleden jaar werd na een inval nog een complete kerk gearresteerd in het dorpje Cevizli, terwijl in Noord-Cyprus de afgelopen dertig jaar meer dan 530 christelijke kerken en kloosters verwoest werden. Waar de kerken al niet verwoest werden, worden ze aan enorme beperkingen onderworpen. Klassiek is daarbij de smoes dat de Turkse staat de kerken cultureel zo hoog inschat, dat ze ze klasseert als «musea». Vaak betekent dit dat er slechts nog één keer per jaar een misviering mag opgedragen worden –om het gebouw te beschermen, waarom anders?– en de gelovigen mogen er dus kiezen tussen Pasen of Kerstmis. Van godsdienstvrijheid gesproken! Ze kunnen er in Zwitserland alvast een minaretpuntje aan zuigen.

Wanneer echter een land als Turkije zich zo hypocriet gedraagt als de laatste dagen het geval is geweest, zou je toch verwachten dat het enige weerwind zou krijgen op het internationale toneel. Misschien een kleine suggestie dat er ook in Turkije nog wat werk aan de winkel is wat de godsdienstvrijheid betreft? Welke gelegenheid zou daar trouwens beter voor geweest zijn dan, inderdaad, de reeds hierboven vermelde OVSE-vergadering van de afgelopen week in Brussel, als de Turkse Minister van Buitenlandse Zaken het dan toch zo nodig vond om in de marge ervan Zwitserland even de les te spellen. Voor zover het voor 97% Aziatische Turkije al iets te zoeken zou hebben op een vergadering van, laten we het even eens voluit spellen, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in… Europa.

Lees meer…

Nieuw wereldrecord verkiezingsbeloftes breken

Ik weet niet of er in het Guinness Book of Records een hoofdstuk bevat voor politici, maar als het bestaat komt onze kersverse Eerste Minister Yves Leterme zonder twijfel in aanmerking voor minstens twee records. Eerste record is de frequentie waarmee hij in de periode 2007/2008 zijn ontslag ging indienen bij Koning Albert II – zelfs Italiaanse Eerste Ministers konden er een puntje aan zuigen. Het tweede record werd eerder deze week neergezet. Wie anders dan Yves Leterme zou er ooit al in geslaagd zijn de kiezer maar liefst viermaal te bedriegen met dezelfde leugen in de loop van slechts twee legislaturen?

Ga het maar na: zowel in 2004 als in 2007 bezwoer Yves Leterme dat hij niet in een regering zou stappen zonder een voorafgaande splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Deze week werd hij echter al voor de derde keer ingezworen als het hoofd van een regering zonder dat van een begin van een splitsing van het kiesarrondissement nog maar sprake is. Voeg daar nog zijn deelname aan de regering-Verhofstadt II aan toe, en we komen aan vier woordbreuken in de loop van slechts twee legislaturen. Probeer het hem maar eens na te doen.

Om de vernedering compleet te maken, vond men het in Laken trouwens zelfs nodig het kiezersbedrog te verpersoonlijken in de vorm van een «koninklijke opdrachthouder», Jean-Luc Dehaene, die belast werd met de voorbereiding van communautaire onderhandelingen. Het zal echter Jean-Luc Dehaene niet zijn die ten laatste in 2011 aan de Vlaamse kiezer verantwoording zal moeten afleggen voor alle Vlaamse toegevingen die hij voorbereidt, want, let op, wanneer het uiteindelijk zover zal zijn, zal Yves Leterme zélf de onderhandelingen moeten leiden. Om het met een beeld te zeggen: Jean-Luc Dehaene hoeft eigenlijk niet meer te doen dan te schetsen waar hij denkt dat er kastanjes in het vuur liggen, maar Yves Leterme zal ze er wel zelf uit mogen halen.

Nu is het algemeen geweten dat de machtsdrang, en zeker de postjesdrang, bij politici bovenmatig ontwikkeld is, maar wanneer je overloopt hoe Yves Leterme zichzelf deze keer in de Belgische val heeft laten zetten, kan je toch niet anders dan jezelf afvragen wat hem in 's hemelsnaam toch bezielde. Immers, hoe je het ook draait of keert, Yves Leterme kan alleen maar met verlies uit dit avontuur raken. Het is zelfs zeer de vraag of hij zoveel plezier zal kunnen –of mogen?– beleven aan zijn verblijf in de Wetstraat 16 tot aan de volgende federale verkiezingen. Veel meer dan uitvoeren wat Elio di Rupo en Joëlle Milquet elders voor hem beslissen zal er vermoedelijk niet bij zijn als hij nog maar Pasen 2010 wil halen.

Laten we immers eens de scenario's overlopen voor wat de komende maanden mogelijk is. Eerste scenario: koninklijk opdrachthouder Jean-Luc Dehaene slaagt erin tegen Pasen een communautair pre-akkoord voor te bereiden, inclusief de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde op een voor de Franstalige aanvaardbare wijze – zeg maar een ogenschijnlijke splitsing die er geen is. Yves Leterme zal dat pre-akkoord dan verder mogen onderhandelen tot er een finaal akkoord bereikt wordt, dat dan gestemd kan worden in de Kamer vóór de zomer en dus het Belgische EU-voorzitterschap. In dat geval zal het natuurlijk in de eerste plaats Jean-Luc Dehaene zijn die alle eer toegespeeld zal krijgen voor dat akkoord, terwijl Yves Leterme aan de achterban zal mogen gaan uitleggen waarom Brussel-Halle-Vilvoorde nu eigenlijk feitelijk toch niet gesplitst werd. Wordt uiteindelijk geen finaal akkoord bereikt, zal Yves Leterme daar volledig de schuld voor krijgen, niet Jean-Luc Dehaene. Die laatste zal immers wel zo slim zijn de details niet uit te werken, en zoals men het in de taal van Shakespeare zegt: the devil is in the details… Ik sluit niet uit dat in dat geval Jean-Luc Dehaene nog eens zal willen bijspringen, vooral dan om in dienst van vorst en vaderland de CD&V-achterban te doen plooien om ofwel het akkoord alsnog te aanvaarden, of om verder te regeren zonder staatshervorming of splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde.

Ander mogelijk scenario: Jean-Luc Dehaene slaagt er niet in een pre-akkoord rond te krijgen voor Pasen 2010. Wat er dan gebeurt, zal vooral afhangen van wat Jean-Luc Dehaene zélf denkt over zijn verdere slaagkansen. Valt er voor hem toch nog iets eervols te rapen, zal hij waarschijnlijk het Brussels Parlement inschakelen voor een nieuw belangenconflict. In het andere geval zie ik hem er gewoonweg de brui aan geven, en de schuld in de schoenen van Yves Leterme schuiven. Het excuus is snel gevonden: Yves Leterme zorgde niet voor een voldoende sereen klimaat tussen de regeringspartners, of de N-VA deed lastig in de Vlaamse regering. Wat er ook van zij, Yves Leterme zal ook in dit scenario de pineut van het verhaal zijn.

Laatste scenario: voor zover Jean-Luc Dehaene zich al de moeite zou getroosten veel initiatief te nemen vóór pakweg midden februari, valt natuurlijk niet uit te sluiten dat hij relatief snel zou inzien dat Brussel-Halle-Vilvoorde een volkomen onoplosbaar probleem is waar hij alleen maar zijn nek op kan breken. Enerzijds weigeren de Franstaligen een splitsing die een splitsing is – op dat vlak is er de laatste jaren eigenlijk weinig of niets veranderd, ook al hebben enkele Franstalige politici de laatste tijd verklaard dat een splitsing «onvermijdelijk» zou zijn. Wat belangrijker is, is de buigzaamheid van de CD&V-achterban, en of die een schijnsplitsing wel zal willen slikken. Vooral de aanwezigheid van de N-VA als Vlaams geweten van de CD&V in de Vlaamse Regering is daarbij een probleem. Komt Jean-Luc Dehaene vroegtijdig tot de conclusie dat hij van de koning een onmogelijke opdracht heeft gekregen, zou hij wel eens hetzelfde kunnen doen als wat hij in 2007 deed, en zijn koninklijke opdracht vervroegd afbreken. Hij is er per slot van rekening de man niet naar om enkele weken extra een schijnvertoning op te voeren enkel en alleen maar om met zijn titel te pronken. En wie zit ook deze keer uiteindelijk met de gebakken peren? Inderdaad, Yves Leterme, die zal mogen uitleggen waarom er geen splitsing noch een staatshervorming zal komen voor de verkiezingen van 2011.

Op dit punt vraagt de lezer zich waarschijnlijk af wat iemand als een Yves Leterme eigenlijk bezielt om Eerste Minister te wíllen zijn. En bij uitbreiding: waarom CD&V telkens weer de Eerste Minister wil blijven leveren. Als men de ellende en miserie rond de federale regering vergelijkt met wat mogelijk is in de Vlaamse regering, kan men alleen maar besluiten dat men aan de top van CD&V blijkbaar last heeft van een Belgische dwangneurose of suïcidale neigingen. In de Vlaamse regering slaagt men er tenminste nog in een beleid te voeren, terwijl men op federaal niveau met smoesjes zoals de «rustige vastheid» moet schermen om de complete passiviteit –of beter: volledige overgave aan de Franstalige wensen en grillen– te verbergen. Misschien komt het besef er ooit nog wel, dat er op federaal niveau voor de CD&V eigenlijk geen eer of macht meer te behalen valt. Met een voorzitster als een Marianne Thyssen, eerder deze week nog enthousiast bejubeld door Béatrice Delvaux in Le Soir, vrees ik echter dat het nog even zal kunnen duren voor dat besef er ook daadwerkelijk zal (mogen) komen. Tot dan is het bang afwachten hoeveel de federale machtsdrang van de CD&V Vlaanderen nog zal kosten. Tot dan rest ons alleen maar medelijden met –of, menselijker: Schadenfreude over– tragische figuren als Yves Leterme.

Lees meer…

Überpostje voor übertsjeef

Nog maar eens blijkt dat er in de politiek geen rechtvaardigheid bestaat. Herman van Rompuy saboteerde eerst als Kamervoorzitter en later als Eerste Minister een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, en schoof de staatshervorming op de lange baan. Tijd kopen, en daarna zien we weer wel, was het motto. Deze avond is gebleken dat de man, die het zelfs zover dreef dat hij een Duitstalig belangenconflict ging afkopen met grotendeels Vlaams geld, uiteindelijk genoeg tijd wist te kopen en zelf de ultieme rekening –openlijk verraad van de verkiezingsbeloften van de CD&V of een Belgische systeemcrisis– niet zal hoeven te betalen.

Het begin van zijn toespraak waarin hij de benoeming tot de eerste Vast Voorzitter van de Europese Raad aanvaardde is typisch en bijzonder illustratief voor hoe de man te werk gaat. De eerste zin alleen al staat krom van de leugens: «Ook al vind ik het bijzonder moeilijk het bestuur van mijn land op te geven, aanvaard ik uw beslissing en dank ik u voor de eer die u mij betuigt.» Moeten we dat nu werkelijk geloven? De minachting voor het gepeupel dat op geen enkele manier invloed heeft kunnen uitoefenen op zijn benoeming druipt er van af. Want wat zou er nu moeilijk aan zijn om een uitzichtloze puinhoop te mogen verlaten voor het ultieme toppostje, waar het risico om ontslagen te worden uiterst miniem is? Een postje waar de man, die zich altijd als een vis in het water heeft gevoeld in achterkamertjes en in kastelen achter hoge hekken, zich voluit zal kunnen uitleven in het gekonkel en gekuip? En dat hij de beslissing «aanvaardt» kan niet bepaald een verrassing genoemd worden – hij heeft er per slot van rekening hard genoeg voor geknokt.

Even leek het erop dat er alsnog een kink in de kabel geslopen was, toen, stel je voor, één of andere onverlaat zo vermetel was een Europees standpunt van hem uit een besloten vergadering gelekt had naar de pers. Het is inderdaad ongehoord dat standpunten en meningen van politici zomaar open en bloot in de pers becommentarieerd worden vóór zij tot minister of wat dan ook benoemd worden. De bevolking heeft er inderdaad niets mee te maken wat een kandidaat-minister van defensie denkt over, ik zeg maar wat, de oorlog in Afghanistan of de dienstplicht. Net zo was het bijzonder laag bij de grond dat iemand Herman van Rompuys standpunt over Europese belastingen lekte nog vóór zijn benoeming tot EU-President. Laten we het trouwens maar zeggen zoals het is: zelfs nu, na zijn benoeming, heeft de Europese bevolking daar eigenlijk niets mee te maken. Anders kom je immers op een hellend vlak terecht, met als volgende eis misschien wel een democratische verankering van de benoeming via, horresco referens, verkiezingen en meer van dat soort van ongein.

Ik voel me overigens absoluut niet geroepen om Herman van Rompuy «persoonlijk te feliciteren» met zijn benoeming, zoals het Vlaams Belang bijvoorbeeld doet. Je kon net zo goed Dmitri Medvedev persoonlijk feliciteren met zijn verkiezing tot Russisch president. Wat de N-VA bezielt om zelfs «heel blij» te zijn voor Herman van Rompuy, de ultieme saboteur van staatshervormingen en BHV-splitsingen, is me al helemaal een raadsel. Trouwens, wat het Vlaams Belang betreft werden de bange vermoedens van die partij dat het standpunt van Herman van Rompuy tegen Turks EU-lidmaatschap niet veel meer was dan oppositietaal vanavond reeds bevestigd. Proef alvast even van de volgende zin in zijn aanvaardingstoespraak: «Ofschoon onze eenheid onze kracht is, is onze diversiteit onze rijkdom.» Bij De Standaard deden ze nogal zurig over mijn «Say Hello to Turkey and Taxes» van gisteren in The Brussels Journal (volgens hen trouwens een Britse krant), maar wanneer de man zulke zinnen opneemt in zijn toespraak, is het duidelijk dat hij wel degelijk werk wil maken van een zo ver mogelijk doorgedreven eurofederalisme én Turks EU-lidmaatschap.

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel met de benoeming van Herman van Rompuys tot EU-President. Zo bestaat de kans dat Yves Leterme opnieuw Eerste Minister wordt, wat enig perspectief biedt op nieuwe communautaire spanningen. Eric van Rompuy, broer van, kan eindelijk weer straffe uitspraken doen over Brussel-Halle-Vilvoorde, en zijn motto «Be Free» weer vanonder het stof halen. Misschien zien we hem volgend jaar weer gordelen met BHV-truitje?

Lees meer…

Zouden we moeten treuren om het vertrek van Van Rompuy?

Zouden we moeten treuren indien Herman van Rompuy, de Eerste Minister die heel Europa ons zou benijden, ons zou verlaten om de eerste vaste Voorzitter van de Europese Raad te worden? Aanhangers van de verrottingsstrategie om België te doen barsten alvast niet, want als Herman van Rompuy één ding goed kan, dan wel pappen en nathouden, ook bekend onder zijn eigen motto «rustige vastheid». En op tijd zijn eigen partij plat op de buik duwen ter wille van de Franstaligen.

Dat hij de perfecte kandidaat voor de job is, weten we al langer, maar dat Herman van Rompuy ook effectief de eerste vaste Voorzitter van de Europese Raad zal worden, staat nog lang niet vast. Dat hij naar de post dingt echter wel, zoals duidelijk bleek uit zijn reactie op een lastige vraag van één of andere Italiaan op het diner van de Bilderberggroep. Zelfs al klopt het dat hij niet voor een groene Europese belasting pleitte, maar wel voor een «meer structurele vorm van financiering op Europees niveau» in de vorm van een verkapte Tobin-taks op financiële transacties, dan nog blijft zijn verveelde reactie. Inderdaad, indien het zou kloppen dat Herman van Rompuy de post van EU-president niet actief zou nastreven, en dat hij ze enkel maar wil aanvaarden als er consensus bestaat en hij niet anders kan, dan zou de vraag van die Italiaan hem immers geen moer hebben kunnen schelen. Integendeel zelfs, een geprofileerde toespraak op dat diner zou voor hem een heel gemakkelijke manier geweest zijn om voor eens en altijd die beker aan hem voorbij te laten gaan, maar dat heeft hij dus wel heel nadrukkelijk niet willen doen. Schijnheiligheid troef dus, maar de lezer weet vermoedelijk al langer dat dat een eigenschap is die bij Herman van Rompuy bovengemiddeld ontwikkeld is.

Het foefje van de «consensus» is trouwens ronduit hilarisch wanneer het uit de mond van een Eerste Minister komt die aan Vlaamse zijde niet eens over een meerderheid voor zijn federale regering beschikt, ook al noemde hij dat zelf vóór de verkiezingen nog «staatsgevaarlijk». Als de vereiste consensus eruit zal bestaan dat Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië het onder mekaar eens zouden worden dat het Herman van Rompuy zal zijn, en dit trio vervolgens hun voorkeur door de strot van een meerderheid van de overblijvende 23 lidstaten kan duwen, dan zal dat zowel voor Herman van Rompuy als zijn CD&V al ruim voldoende zijn.

A propos standpunten vóór en nà verkiezingen: in 2004 hield Herman van Rompuy nog een pleidooi tegen een Turkse EU-lidmaatschap, maar zag hij een toetreding van de Oekraïne wel zitten – als ze het zelf vragen natuurlijk. Politicoloog Hendrik Vos zag daarin een mogelijk probleem, maar ik vermoed dat de EU-leiders ondertussen al wel zullen weten wat voor vlees ze in de kuip hebben met Herman van Rompuy. Als Turks EU-lidmaatschap even EU-gevaarlijk is als een federale Belgische regering zonder Vlaamse meerderheid staatsgevaarlijk, weten we nu al dat hij zich desnoods wel ootmoedig zal willen «opofferen» met een paar jaartjes extra aan het hoofd van de EU om de integratie van Turkije in de Europese Unie in goede banen te leiden. En als een Oekraïens aanvraag tot EU-lidmaatschap op een lastig ogenblik in de brievenbus zou vallen, zal hij zeker wel iets weten te verzinnen om eerst die aanvraag niet te hoeven ontvangen, en vervolgens die aanvraag zoveel mogelijk op de lange baan te schuiven.

Zouden we dus moeten treuren indien Herman van Rompuy de eerste vaste Voorzitter van de Europese Raad zou worden? Zoals in de inleiding reeds aangehaald, blonk hij als Eerste Minister tot nu toe vooral uit in het pappen en nathouden, en op tijd de CD&V plat op de buik dwingen om de Franstaligen hun zin te kunnen geven. «Rustige vastheid» heet dat dan in zijn jargon, maar «rustige slaafsheid» zou de lading al veel beter dekken. Van de vijf zogenaamde «werven» die hij aanduidde zijn er voorlopig nog maar drie afgewerkt. En voor één keertje ben ik het eens met Bart Eeckhout van De Morgen: zelfs die drie afgewerkte werven liggen er hoogst belabberd bij. De begroting is één grote puinhoop, onder meer, maar niet alleen, dankzij de stuitende incompetentie van Didier Reynders. De verdediging van Herman van Rompuy in Kamer –de oppositie zou geen visie hebben– was van zo'n laag niveau dat je je afvraagt of die man zichzelf in de spiegel nog kan zien. In het asieldossier hebben PS en cdH dan weer al zo vaak hun zin gekregen dat de Franstalige socialisten het gisteren zelfs aandurfden openbare gebouwen op te vorderen om hun toekomstige kiezers te herbergen. (En ik neem aan dat hun partijgebouwen en volkshuizen al vol zitten, ja toch?)

Aan twee werven is Herman van Rompuy voorlopig nog niet begonnen: de staatshervorming en Brussel-Halle-Vilvoorde. Of beter gezegd: die heeft hij tot nog toe vakkundig in de koelkast kunnen houden door ofwel dringendere zaken in te roepen, ofwel op zijn blote knieën bij de Franstaligen extra tijd te gaan afkopen. Dat is natuurlijk weinig bevredigend vanuit een Vlaams standpunt, maar anderzijds is het nog maar de vraag of een staatshervorming of een onderhandelde oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde onder leiding van Herman van Rompuy dan zoveel goeds voor Vlaanderen zou kunnen brengen. Àls Herman van Rompuy erin zou kunnen slagen die twee werven op één of andere manier af te werken, moet gevreesd worden dat die afwerking er vooral uit zal bestaan de eigen partij nog maar eens plat op de buik te dwingen voor een reeks toegevingen aan de Franstaligen. De hartenkreet van Béatrice Delvaux sprak in dat verband boekdelen. Het alternatief van ongrondwettelijke federale verkiezingen met alle problemen en heisa dat met zich mee zou brengen valt dan misschien toch nog te verkiezen boven een uitverkoop van Vlaamse belangen en verworvenheden in de Vlaamse Rand en Brussel.

De ultieme vraag die dus gesteld moet worden is de volgende: op welk niveau zou Herman van Rompuy de Vlaamse zaak het meeste schaden, het Belgische of het Europese? Op Europees niveau hoeven we hoe dan ook geen Václav Klaus aan het hoofd van de Europese Raad te verwachten, en dan kan men net zo goed van de nood een deugd maken om Herman van Rompuys «rustige vastheid» uit het Belgische niveau te verdrijven. Of Yves Leterme dan wel Didier Reynders de fakkel van Herman van Rompuy zou overnemen in de Wetstraat 16 maakt in dat geval trouwens weinig uit – 2010 belooft dan hoe dan ook een boeiend jaar te worden.

Lees meer…